Yolda gelirken ayrıldığım noktadan itibaren artık yalnızdım ve en sevdiğim yolda evime doğru ilerliyordum.Bu sefer kulaklarımda sessizliği vardı etrafın.Ne kendi sözlerimi , nede başka sesleri dinliyordum.Sadece yürüyor ve hayalimdeki o bütün herşeyi kısacık o yola dökmeye saçıyordum.Her geçişimde yolun kenarına birikmiş olan küçük küçük hayallerim.Her geçişimde farklı şeyleri bıraktığım , her köşesinde farklı bir günümün olduğu , baktığım her yerde farklı sesleri duyduğum o yola bir kere daha hayallerimi atıyordum.Başka insanlar geçiyordu onların üzerinden , parça parça oluyor kırılıyorlardı.Mutluluklarımı sevinçlerimi üzüntülerimi kırıp kırı atıyorum o yola her gün geçerken.İnsanlar görsün diye , kırılsalarda artık neyin değerli olduğunu anlasınlar diye.Artık Öyle bir hayal aldıki o yaprak yaprak , yağmurda ıslanmış ve çamur olmuş yol.Soğuk çok bastırıyor , üşümüyor ama insan o anda.Aklımda yüzlerce şarkı var o an, hepsi bir yerden fısıldıyorlar melodilerini , kapkaranlık gökyüzüne bakamıyorum bile , hep o yoldan mutlu geçtiğim günler aklıma geliyor.Köşeyi dönüyorum , daracık evlerin yüreğime yaptığı baskı birazdaha azalıyor taşların ilersindeki o çocukluğumun ağacının önüne geldiğimde.Bir kaç saniyede olsa yavaşlıyor yada duruyorum onun önünde.Eskiye olan saygımdanmıdır yoksa ağacın bana anımsattığındanmıdır bilinmez , sanki oda birşeyleri bana anlatmak istiyor ama en hep kaçıyormuşum diyorum ve gidiyorum.Sonunda doğru yaklaşıyorum işte hikayenin , yavaş yavaş döktüğüm tüm hayallerim arkamdan kırılmışlar saçılmışlar dökülmüşler.Başka insanlar gelip hepsini ezmiş , bense gülüp geçmişim , öyleki evler üstüme gelmiş , gökyüzü daha bi karanlık .Saygı yok , yıkıcı darbeler.
Bugun son kez o yoldan geçtim , bir daha uğramıycam oraya , yapraklarını özliycem , manzarasını , dahada kötüsüartık hayallerimi nereye atıcağımıda bilmiyorum.Kİm tutucak yada kimler kırıcak.
Yazık yazık buruşturup atıcağım hikayeleri artık.Farklı yollardan gelicem.Ama bir gün oradan hiç geçemiycek olmamda üzüyor beni.Belki başka yerlerde başka insanlarla yine hayallerimi gelip buraya dökücem ve gidicem.Anlaması zor , ama ağaçların yapraklarını dökmesi kadarda anlamlı.aradan bir yıl sonra yep yeni yapraklar ve yepyeni meyvelerle ve hepside toprağa döktüğü yaprakların sayesinde.Bir silkelenip yoluna devam etmenin yoluda bu.Tüm herşey canlanıcak zaten bir gün elbet , topraktan çıkıcak , işte o kırıkların yolculuğu kapanıcak , bir manzaraya dönüşücek.Karaşaların arasından sıyrılamıycak.

Tüm bunlar olmadan önce ben bu yola son kez daha uğradım.Son bir kez daha baktım.
Zamanın bu kadar hızlı geçmesi , Toz zereecikleri gibi  dağılıp gitmeleri.Hayatta bu kadar kısa , değmiyor yaprakları boş boş ezmeye.



^{-Okumaya ve dinlemeye değer milyonlarca eser var iken , söylenmeyi bekleyen onca şarkı var iken , her bir insan farklı bir dünya , farklı bir hayat farklı şeyler demek iken neden hala tekrar eder böyle şeyler.Bitmek bilmeyen döngüler ve süreçler.Kuralları kendim koyana dek.}