engellenen siteler buradan güncelliycem ve sebepleriyle

shoutcast.com

Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?
Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?
Hırsızlık; para, malmı çalmaktır?
Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı?
Solması için gülü dalından mı koparmalı?
Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı?
Öldürmek için silah, hançer mı olmalı?
Saçlar bağ, gözler silah, gülüş, kurşun olamaz mı?
Victor Hugo

Şarkılar âşık olunca daha bir anlamlı geliyor insana.
İçindeki o acı yaşadığını hatırlatıyor adeta sana…

“Hayat buymuş meğer” diyorsun, hayat âşık olmakmış.
Değer vermekmiş bir şeylere, acısında kaybolmakmış.

Onu yaşarken kendini unutmak,
Gözyaşlarınla sulamakmış içinde filizlenen duyguları.

Ben demeyi unutmak, hep sen demekmiş aşk.
Her sabah gözlerini yeni bir güne değil de,
Ona açmakmış…

Tek yaşama sebebinin o olması,
Geri kalan hiçbir şeyi umursamamakmış artık.
Kalbinin sesini susturamamak,
Umarsızca titremekmiş her gördüğünde.
Kaybetmekten korkmakmış…

Yürürken, konuşurken, yerken, içerken…
Hep aklının bir köşesinde isminin olması,

Her gözünü kapadığında aynı simayı görmek,
Onsuz geçen her an biraz daha tükendiğini hissetmek…

Milyonlarca tarifi var içimde daha
Sayfalara sığmayacak kadar büyük bu hissin.
Keşke bu kadar basit olsa
Ama değil ki,
Değil ki birkaç kelimeyle anlat bitsin…

Duyabiliyorum derinlerde bir yerde
İçimdeki senin sensizliğinle savaştığını
Ve hissediyorum bu kavganın her an,
Her an biraz daha kanattığını…

İlerde bir kaç yol var belirgin değil
İlerle durmak ayak yorar beklemek çözüm değil
Aklımdaki mezar bir kişilik değil
Ve sen suçlu değilsin duygular kendini öldürür.
Saçmalar dilin söver ve eşyalarını yıkar
Kursak hevesle dolar
Kargalar çığlıkları basar
Huzurum kendini kasar
Karmaşık anlamsızlıklar ardışık yanılmalar
Sürekli uykuya yumulmalar hayatın içinden bu yansımalar
Büyük bir göç var ordan oraya kalbimden uzağa
Emin yerlerden tuzağa aydınlık patikalardan derin karanlık ormana
Bigün neden yok sormana gerçekler katılır içi yalan dolmuş harmana
Köleler yürür içinde zincirlerden ayaklar
Mezar taşları gibi benzer insan insana
Konuşmak istersinde susar bülbüller boğazında
Tam dokunmak istediğinde o yıldız kayar ufkunda
Ama umudun gittiği seferden dönecektir yakında
Onu her an beklemek inanki bal tadında
Bu kuş konacak elbet bir gün bir dostun yurduna
Kalp evinin anahtarlığını koyma düşmanın avcuna
Ellerimi siper ettim gözlerim artık göremezlerim
Görünmekten aciz olanlardan artık habersizim
Beklentilerimi kavşağında durmuş bekliyorum..

İster korku ister komedi ister dram ister trajedi
Yönet filmini hade Baybeeee !
Kıskanç dalgaların kumları alı p götürdüğü gibi
Ölümde cana varacak görünecek varlığın dibi
Yuvalarından oyar gözlerimi senin ellerin
Ben göremedikçe iter o yana bu yana beni senin ellerin
Korkunç bir ıssızlıkla ben anlamıştım korkmayı
En güçsüz anımda denedim tek doğru yolu bulmayı
Ay benim dostumdu gece benim örtümdü
İlerisi meçhuldü ama kurtulmak güçlü dürtümdü
Taşlandığım paralar tenime sertçe sürtündü
Düştüm kalktım boğulup battım çıktım nihayet kara göründü.
Bölüm bölüm bitiyor etaplar ama yarış sürüyor
Ben def ettikçe alçak virüsler ürüyor
Ben doğrumu deştikçe onlar komikmiş gibi gülüyor
Bilmiyorlar aslında onlar karşımda yavaşça ölüyor
Yunuz Özyavuz

Benim yazmadığım belli zaten , tarzım değil.Ama güzel anlatmış

Bu sevgi dediğin şey bazen insanın elinden kayar gibi olur, ona sımsıkı tutunmak gerekir, sevgiyi yere düşürmemek ve bunun için gayret etmek gerekir, sevgi dediğin şey aslında çok dile getirilse de her cümleye sevgili ile başlayıp sevgiler ile bitirsen de sevgili öyle çok bulunmuyor. Nadide ve değerli bir şey sevgi.

Aslında sevgi manevi değil maddi bir şey olsaydı altından daha değerli olurdu ve ölçülemediği için bugün değersiz olan ya da her biri aynı değerde olan sevgi kelimelerinin kucak dolusundan öte ölçüleri olurdu. Sevgi dediğin gerçekten anlatılmaz yaşanır, biz şimdi ne yapıyoruz sevgiyi anlatıyoruz, o zaman nasıl oluyor da anlatılmaz yaşanıyor diye bir soru aklınıza gelebilir, ama tüm bu gayrette onun için değil mi, sevgiyi anlatmayı denemek için. Sevgiler bazen kızgınlıklar ile alev alır, ama kızgınlıklarımız yakıcı değil yapıcı olmalı, biri sizi sevmek istiyorsa ve seviyorsa bunu ondan esirgemeyin, elbette kızgınlığınız olabilir, ama sevgi yere düşürülmemeli, bir kere yere düştüm mü kaldırdığınızda değerinden kaybeder.

Kızgınlıklarımız uğruna sevgileri ertelemeyelim, yarını yaşamanın bile belli olmadığı dünyada sevgilerimizi ileri tarihe ertelediğimizde birçok şeyi kaçırmış oluruz. Sevgi emek ister diyor ya şarkıda sevgi gerçekten emek istiyor ve sevgi önlenmemeli. Sevgi peşinizden geliyorsa ondan kaçmamalısınız, sevgiyi cezalandırmamalısınız, çünkü sevgi kindardır ve bedelini size acı olarak ödetir. Sevgi size gelmek istiyorsa onu reddettiğiniz an sevgi bundan kırılır; ama kendisini hep yenilemek ve yeşermek ister, o yüzden su vermek gerekir. Dalları uzamıyor diye ondan umut kesilmez.

Hayat şartları zor, insanın hayatında birçok stresli an oluyor onların içinde bir tek şey var sizi ayakta tutabilecek olan, bunun adı sevgidir, o sevgi yaşamalıdır. Her kızgınlığın bedelini sevgi ödememeli, yeterince acının olduğu dünyada sevgileri de biz acıya çevirirsek yaşam o zaman çekilmez olur.

Sevgi paylaşılmaz, kıskançlık dediğimiz şey bu sevginin paylaşılamamasıdır, sevgiyi kimse paylaşmak istemez, çünkü paylaşıldıkça çoğalan ise sevgilerdir, ama bazı sevgiler 3. bir kişiyi ya da olayı kaldırmaz. Herkesin sevgi aradığı bir dünyada bulmuşken onun kıymetini bilmeli yoksa var olduğunu başkasının bulmasını beklememeliyiz, yoksa patenti tehlikeye girer.

Eflatun'a iki soru sormuslar.
Birincisi ; "Insanoglunun sizi en çok sasirtan davranislari nedir ? ''
Eflatun tek tek siralamis :
Çocukluktan sikilirlar ve büyümek için acele ederler. Ne var ki
çocukluklarini özlerler...
Para kazanmak için sagliklarini yitirirler. Ama sagliklarini geri
almak için de para öderler...
Yarindan endise ederken bugünü unuturlar.Dolayisiyla ne bugünü ne
de yarini yasarlar...
Hiç ölmeyecek gibi yasarlar. Ancak hiç yasamamis gibi ölürler...
Sira gelmis ikinci soruya ; "Peki sen ne öneriyorsun?"
Bilge yine siralamis ;
Kimseye kendinizi "sevdirmeye" kalkmayin! Yapilmasi gereken tek
sey, sadece kendinizi "sevilmeye" birakmaktir...
Önemli olan; hayatta "en çok seye sahip olmak" degil, "en az seye
ihtiyaç duymaktir"..